Czołówka tekstem
Prolog: Kaczka (ok. 1 min)
Wieczór na warszawskiej ulicy. Pod latarnią ławka, obok kosz, na ławce gołąb ze skórką bułki. Narrator: „Warszawa. Wieczór. Spokój.” W kałuży rozchodzą się kręgi, okna gasną, gołąb odlatuje. Z nieba schodzi ogromna kacza łapa i rozgniata ławkę na płasko, a pokrywa kosza ląduje na latarni jak kapelusz. Nad miastem góruje Giga-Kaczka — złoczyńczyni jak ze starych filmów akcji: kaczka krzyżówka z monoklem, w czapce złożonej z kolorowej ulotki, przymruża oko i uśmiecha się krzywo. Kaczka: „Kwa. Kwa.” Ze skrzydłami splecionymi za plecami idzie w stronę Pałacu Kultury, odchodząc, ogląda się przez ramię, a w tle gra piosenka o kaczce, która „tupnie i płasko”. Na płaską ławkę spada telefon, a na ekranie leci pionowy klip „KWA-ROLKI”: „Wielka kaczka nad Warszawą?”. Licznik wyświetleń rośnie, aż siada na telefonie gołąb i ekran gaśnie. Narrator w ciemności: „W tym samym czasie… na jednym z dachów Warszawy, w spokojną, zwyczajną noc, miało się wydarzyć coś, czego nikt się jeszcze nie spodziewał.”
W roli gościnnej Kaczka (bardzo duża)
Schodki nad Wisłą (ok. 1–4 min, do grania)
Karta miejsca: o zmierzchu, nad rzeką, złoty napis SCHODKI NAD WISŁĄ, a pod nim PIĄTEK, WIECZOREM. Narrator: „Schodki nad Wisłą. Najlepsze miejsca w mieście.” „W programie: woda.” Nad Powiślem łuna, przez rzekę Most Świętokrzyski, po drugiej stronie Praga. Olek i Asiunia siedzą na betonowych stopniach nad wodą.
W roli głównej Aleksander (Olek)
W roli tytułowej Jej Wysokość Asiunia
Olek: „…Tytułowej?”
Asiunia: „Przeczytaj jeszcze raz.”
Od tej chwili steruje gracz. Przy stopach Olka leży okrągły kamień, niżej, na bulwarze, dwa płaskie, a na wodzie pływają trzy kaczki.
Kiedy nad Wisłą zrobi się głośno, na schodkach ląduje niezapowiedziany gość, a noc przenosi się na mapę Warszawy.
Dachy Śródmieścia: dawna czołówka (45 s)
Dawna czołówka z dachów Śródmieścia. W grze jest poza główną ścieżką, a na ścieżce klasycznej bez animacji opowiada ją komiks.
-
0:00–0:03
Czerń.
Narrator: „Warszawa. Noc.” „Nad dachami ktoś pracuje po godzinach.”
-
0:03–0:05
Z ciemności wyłaniają się dachy kamienic: zapalone okna, światła na wieżach i ciepły świetlik w dachu. Na kominie śpi gołąb, obok komina leży „kamień”. Na dalekim kominie siedzi ktoś w szafirowym płaszczu, długie włosy powiewają na wietrze.
-
0:05–0:10
Tytuł spada z nieba litera po literze: CREATIVE seryjnie, WARSAW ciężko, aż drży kadr, COMPANY znów seryjnie. Y się spóźnia, wpada, kręcąc się, i zostaje krzywo. Po literach przebiega błysk, spod COMPANY wysuwa się podtytuł „…i tajemnica świetlika”. Gołąb budzi się, patrzy na Y, potem w kamerę, i zasypia. Postać na dalekim kominie podnosi głowę.
Wejścia na rynek Z hukiem
-
0:10–0:15
Zza kalenicy, na tle księżyca, pojawia się dłoń, potem kapelusz, a potem cały Aleksander. Staje w sylwetce dokładnie w tarczy księżyca. Rondo kapelusza łopocze, Olek poprawia kapelusz.
W roli głównej Aleksander (Olek)
Olek: „Aleksander.”
Dopisek „(Olek)” rozsypuje się piksel po pikselu.
-
0:15–0:22
Olek zjeżdża po mokrej blasze na obcasach, ręce kręcą mu się jak wiatrak. Antena ugina się jak katapulta i wyrzuca go za mocno: Olek szybuje nad kalenicą w stronę krawędzi dachu. Wtedy z dalekiego komina zeskakuje szafirowa smuga. Asiunia dwoma susami przebiega po kalenicy, skacze i w locie łapie Olka za koniec liny. Jednym szarpnięciem przenosi go nad krawędzią i stawia na nogi obok „kamienia”. Potem przeskakuje nad „kamieniem” i ląduje bohatersko: w przyklęku, z tarczą przed sobą i mieczem w górze, a włosy i płaszcz opadają sekundę później. Błysk przebiega tylko po słowie WARSAW.
W roli tytułowej Jej Wysokość Asiunia
Olek (patrzy na napis): „…Tytułowej?”
Asiunia: „Przeczytaj jeszcze raz.”
-
0:22–0:27
„Kamień” powoli wysuwa głowę. To żółw, pan Zygmunt. Patrzy na Olka i raz mruga. Olek robi zdziwioną minę, Asiunia nie.
Olek: „Panie Zygmuncie. Pan już tu?”
Zygmunt mruga.
Asiunia: „Od wtorku.”
W roli drugiej (pierwszej) Pan Zygmunt
Olek zerka na napis i marszczy brwi.
-
0:27–0:32
Olek wyjmuje z torby plan i go rozkłada. Plan rozkłada się coraz bardziej, aż zasłania Olka. Wiatr łapie arkusz jak żagiel, płachta na chwilę przelatuje przed oczami widza i ciągnie Olka po blasze, dopóki Zygmunt, który już czeka przy kominie, nie przydepnie łapą rogu planu. Asiunia jednym ruchem składa plan do rozmiaru znaczka i wsuwa go Olkowi do kieszeni.
Olek (zza planu): „Plan wejścia do biura. Wersja A.”
Asiunia: „Już.”
Strategia Plan A. I plany od B do Ż.
-
0:32–0:38
Olek opiera się o komin. Wypada luźna cegła, odbija się od pancerza Zygmunta, a on nawet nie mrugnie. Cegła znika za krawędzią dachu. Po sekundzie słychać daleki brzęk i w całym mieście, od najbliższych kamienic po horyzont, zapalają się okna. Na końcu rozświetla się zegar Pałacu. Olek gwiżdże.
Olek (oparty o komin): „To nie ja.” „…On też nie.” (wskazuje pana Zygmunta) „…Ona na pewno nie.” (wskazuje Asiunię, która czyści miecz)
Kampanie Słychać je na Pradze
-
0:38–0:45
Świetlik się uchyla i wylatuje z niego papierowy samolot z kartki w kratkę. Olek wyciąga po niego rękę, ale samolot ląduje na pancerzu Zygmunta. Olek z godnością go zdejmuje, rozkłada i pokazuje widzowi.
Olek (do widza): „Z biura. Do Pana. Albo do Pani.”
Poza końcowa: Olek ze stopą na podmurówce komina uchyla kapelusz, Asiunia opiera się o wbitą w dach tarczę, z mieczem na ramieniu, a Zygmunt wysuwa głowę. Ostatni błysk. Pod sceną wysuwa się pasek czasowników.
Kontakt hello@
creativewarsawcompany.pl
W każdej scenie postacie i obiekty są przyciskami (klawisz Tab), a przedmioty zebrane po drodze leżą w torbie Olka. Czasownik wybierasz przyciskiem albo klawiszem 1–4: Patrz, Weź, Użyj, Rozmawiaj. Zwykłe kliknięcie wykonuje czynność domyślną, a przedmiot z torby łączysz z celem: „Użyj X z Y”. Na dachach przyciskami są też litery tytułu.
Czołówka w skrócie
-
W roli głównej Aleksander (Olek)
Warszawa. Noc. Nad dachami pracuje ktoś, o kim nikt nic nie wie.
-
W roli tytułowej Jej Wysokość Asiunia
Aleksander zawsze wchodzi z przytupem. Asiunia pilnuje, żeby też wylądował.
-
W roli drugiej (pierwszej) Pan Zygmunt
Pan Zygmunt był na miejscu pierwszy. Od wtorku.
-
Kampanie Słychać je na Pradze
Jedna cegła. Całe miasto na nogach. Nikt się nie przyznaje.
-
Kontakt hello@
creativewarsawcompany.pl Ze świetlika przyleciał list z biura, do którego Olek od lat nie może wejść. Nie do niego, tylko do Pana. Albo do Pani. Odpisz: hello@
creativewarsawcompany.pl
Niżej ta sama scena bez animacji. Postacie, obiekty i litery tytułu dalej odpowiadają, tylko tekstem.
Scena
Wczytuję noc…
Nocna panorama dachów Warszawy. Na niebie świeci złoty napis Creative Warsaw Company z podtytułem „…i tajemnica świetlika”. Przy kominie stoi Aleksander w kapeluszu z szerokim rondem i skórzanej kamizelce, obok żółw, pan Zygmunt, a dalej na kalenicy Asiunia w szafirowym płaszczu, z tarczą i mieczem. Litery tytułu, postacie i obiekty sceny są przyciskami: przejdź do nich klawiszem Tab. Klawisze 1–4 wybierają czasownik, Esc pomija czołówkę, P zatrzymuje animację, K przenosi do adresu. W czytniku ekranu zamiast klawiszy użyj przycisków Pomiń i Pauza z sekcji Sterowanie, przed sceną.